Oeganda vs Kenia
Afgelopen maand ben ik (eigenlijk een beetje toevallig) twee keer naar Kenia geweest. De eerste keer voor een week safari met mijn ouders. En afgelopen weekend naar Nairobi om de stad (en natuurlijk het nachtleven) een beetje te verkennen.
Safari
De safari was erg bijzonder. De wildparken van Kenia stonden eigenlijk al een jaar of tien op het wensenlijstje van mijn ouders. Nu ze er zo dichtbij waren hebben ze de safari dan ook eindelijk geboekt en mocht ik (helemaal super) mee! We hadden een druk programma en hebben in zes dagen vier verschillende wildparken in Kenia bezocht.
Na de lange rit van Oeganda naar Kenia (toch ruim 12 uren hobbelen…) hebben we eerst Lake Naivasha bezocht. Lake Naivasha is een prachtig meer (Out of Africa is hier opgenomen) en het enige wildpark in Kenia waar je lopend tussen de giraffen en de zebra’s door mag lopen. Na Naivasha zijn we doorgereden naar Amboseli National Park. Amboseli ligt aan de voet van Mount Kilimanjaro en staat bekend om de vele olifanten die er rondlopen. Overal waar je in Amboseli kijkt zie je groepen olifanten met op de achtergrond de Kilimanjaro. Na Amboseli zijn we naar Lake Nakuru gegaan. Lake Nakuru is een meer met duizenden flamingo’s die het meer helemaal roze kleuren. Om het meer is een wildpark waar onder andere veel neushoorns zitten. Als laatste zijn we (en hier gingen we eigenlijk voor) naar de Maasai Mara geweest.
De Maasai Mara is vooral beroemd door de migratie die elk jaar plaatsvindt. Deze migratie houdt in dat duizenden gnoes (of wildebeesten zoals ze hier genoemd worden) vergezeld door zebra’s en gazelles van de Serengeti (Tanzania) naar de Maasai Mara in Kenia trekken. Tijdens deze trek moeten ze de rivier de Mara over. Veel dieren komen hierbij om.
Naast alle wilde dieren is de Maasai Mara ook de plek waar het beroemde Maasai volk woont. Deze mensen wonen nog echt in de wildparken tussen de leeuwen en olifanten. Voordat we het park ingingen hebben we een Maasai dorpje bezocht.
De echte migratie over de rivier hebben we helaas niet gezien. Wel hebben we inderdaad enorme optochten gnoes voorbij zien trekken met daartussen zebra’s en gazellen. Heel bijzonder.
De wilparken zijn prachtig. Ik kan hier nog wel even over doorschrijven, maar ik denk dat de foto’s genoeg zeggen ( het was trouwens wel erg moeilijk om een kleine selectie te maken dit keer).
Westers
Behalve dat ik wildparken heb bezocht in Kenia was ik ook ineens weer een beetje terug in de ‘westerse’ wereld. Dit betekende aan de ene kant de hele week een goed bed (in Oeganda heb ik een matras van een soort schuim, niet fijn kan ik vertellen), echt brood, westers eten en een warme douche.
Aan de andere kant betekent het dat je met soms wel tien andere safaribusjes naar de dieren staat te kijken, Kenia echt een stuk duurder is, in en op de wegen tussen de wildparken echt overal blanken en Aziaten (met mondkapjes tegen de stof) tegenkomt, ’s avonds in een overvolle zaal staat te dringen rondom een buffet waar mensen veel te veel opscheppen en een groep kinderen tegenkomt die door hun ouders voor een safariweekje zijn overgedragen aan een speciale nanny die geboekt is via travelkids.com, zodat ze zelf lekker aan de borrel kunnen.
Heel anders dan in Oeganda zijn de wildparken in Kenia al echt ingesteld op toeristen. De grote trekpleisters in Oeganda zijn het raften in Jinja en natuurlijk het bezoeken van de gorilla’s. Wanneer mensen dus op safari gaan naar oost Afrika pakken ze vaak maar een paar dagen Oeganda om ‘even’ deze high lights te bezoeken. Voor de wildparken kiezen mensen toch voor landen als Kenia en Tanzania. Op zich logisch, want de wildstand in deze landen is (voornamelijk doordat Idi Amin het wild in Oeganda grotendeels heeft uitgeroeid) stukken hoger. Dit neemt trouwens niet weg dat Oeganda een paar prachtige parken heeft en de wildstand aan het groeien is.
De Kenianen hebben duidelijk beter door hoe ze met toeristen om moeten gaan. Iedereen die in de lodges werkt roept vrolijk ‘Jambo’ (‘hoi’ in het Swahili) wanneer je langskomt, de receptioniste lacht naar je en staat je vriendelijk te woord (ze komt niet zuchtend aangesloft zoals vaak in Oeganda gebeurt), je koffers worden naar de kamer gebracht en al het eten dat op de kaart staat is er ook daadwerkelijk (in Oeganda heb je vaak een uitgebreid menu en blijken ze uiteindelijk alleen fish and chips te hebben, of gewoon geen zin te hebben om iets klaar te maken).
Hetzelfde geldt voor het Masaai dorpje. Het waren absoluut ‘echte’ Masaai, maar al goed ingesteld op het toerisme. Je moet betalen om het dorpje in te gaan en proberen ze natuurlijk van alles aan je verkopen. De opbrengst wordt dan wel weer besteed aan bijvoorbeeld het bouwen van een school.
In Kenia staan wegwijsbordjes in de parken. In Oeganda zul je deze niet vinden. Maar de regels in de parken van Kenia zijn ook een stuk strenger. In Oeganda zijn wij bijvoorbeeld wandelend naar de neushoorns geweest tot op tien meter afstand van een moeder en haar kalf. Onze Keniaanse gids Moses wilde dit echt niet geloven tot we hem de foto’s hebben laten zien (ter compensatie heeft hij er trouwens wel even voor gezorgd dat we in Kenia nog dichterbij dan tien meter zijn geweest. In het busje dan, dat wel). Toen we vervolgens ook nog vertelde dat wij in Murchison Falls bij een groep olifanten uit de auto zijn geweest om ze beter te kunnen zijn kreeg Moses echt bijna een rolberoerte en heeft de hele ochtend gewijd aan het uitleggen hoe gevaarlijk olifanten kunnen zijn.
Nairobi
Wat voor de wildparken geldt, geldt nog meer voor Nairobi. Nairobi is een heel grote stad vol moderne gebouwen, parken, georganiseerd verkeerd (met zelfs verkeersstrepen op de weg en normaal werkende stoplichten), shoppingmalls, noem maar op. Het is in Nairobi zelfs verboden om op straat te roken. Roken mag alleen in de speciale smoking zones.
Afgelopen weekend is in Nairobi de nieuwe grondwet ingegaan. Dit moest natuurlijk groots gevierd worden. In het grootste park van Nairobi (het Uhuru park) was een grote bijeenkomst waar kinderen zich konden laten schminken, suikerspinnen werden uitgedeeld en je kon waterfietsen in de vijver. Na het evenement bleef een enorme berg afval liggen. In Oeganda zou dit nooit gebeuren. Op glazen flesjes zit statiegeld en ook de plastic flesjes kan je heel goed hergebruiken om bijvoorbeeld halve liters benzine in te verkopen. Die kom je dus niet zomaar langs de weg tegen.
Verschil
Het is grappig om de verschillen tussen Oeganda en Kenia te zien. Maar het voorgaande geldt absoluut niet voor heel Kenia. De gebieden rondom de grote steden Nairobi en Mombasa (vooral vanwege de stranden) zijn al behoorlijk westers en Kenia heeft een stuk beter door dan Oeganda hoe er geld te verdienen is aan toerisme. Hier heeft Oeganda nog een flinke slag te slaan. Aan de andere kant heeft het ook wel wat om bijvoorbeeld – zoals in Oeganda – door een wildpark te rijden zonder tientallen andere busjes tegen te komen. Wanneer het toerisme in Oeganda opkomt, gaat dit wel veranderen en dat is natuurlijk ook wel weer jammer.
Toch hebben ook de grote steden in Kenia grote sloppenwijken komt en wanneer je buiten de stedelijke gebieden en de gebieden van de wildparken komt geldt ook voor Kenia dat mensen in villages wonen zonder elektriciteit (hoewel de gebieden die wij tijdens de autotocht hebben gezien net wat meer georganiseerd en netter waren dan in Oeganda en er meer stenen huisjes staan) en water en zijn er grote gebieden in Kenia waar men te maken heeft met droogte en honger.
Ondanks de vele westerse invloeden die je dus in Kenia tegenkomt is en blijft ook Kenia een derde wereld land.
Naar fotoalbum
Schrijf comment
Merette in Oeganda
Zo, het is hoog tijd voor een nieuwe blog. Door al het bezoek van de afgelopen weken (echt super dat jullie allemaal langs zijn geweest) is het bloggen er een beetje bij ingeschoten. Inmiddels is het laatste bezoek naar huis en is voor mij het ‘normale’ leven weer begonnen.
Natuurlijk vond ik al het bezoek even super, maar het allerleukste was toch wel dat Merette op bezoek is geweest. Leuk, maar ook spannend. Het is toch altijd even afwachten hoe zij reageert op een vreemd land en een nieuwe omgeving. Twee jaar geleden zijn we met de hele familie naar Indonesië geweest; ook een heel ander land dan Nederland. Merette heeft in Indonesië echt rondgelopen alsof alle nieuwe indrukken de normaalste zaak van de wereld waren. Haar hele familie was er immers ook en zolang wij er waren en normaal reageerden op alles wat we zagen vond Merette ook alles de gewoonste zaak van de wereld en keek ze eigenlijk nergens raar van op.
Maar goed, Oeganda is wel een heel ander land dan Indonesië. En de manier van ‘vakantie vieren’ in Oeganda ook. In Indonesië hadden we een van te voren uitgestippelde reis en logeerden in mooie, westerse hotels. Natuurlijk hadden we voor Oeganda een paar leuke uitstapjes gepland, maar een groot deel van het programma hier bestond ook uit het bezoeken van mijn project, Jinja verkennen en de lokale bevolking een beetje leren kennen. Daar komt bij dat Indonesië (in ieder geval de stukken waar wij zijn geweest goed is ingesteld op toeristen, iets wat je van Oeganda niet direct kan zeggen. Kortom: een heel ander soort vakantie in een heel ander land.
Plannen
Het was nog een heel geregel. Voor Merette is een ruime week op bezoek in een land als Oeganda echt meer dan genoeg. Voor de rest van de familie is een week natuurlijk veel te kort om echt wat van het land te zien ( eigenlijk zijn vier weken zelfs nog veel te kort, hebben we ontdekt). Uiteindelijk is Roos al begin juli naar Oeganda gekomen en mijn ouders en Merette drie weken later. Ruim anderhalve week later zijn Roos en Merette met z’n tweetjes terug naar Nederland gevlogen. Tim en Martijn zouden deze zomer ook op bezoek komen en omdat we precies in deze periode met de hele familie op safari zouden was het handig om dit allemaal te combineren en hebben zij voor een aantal weken in dezelfde periode een ticket geboekt. Kortom: ruim een week hebben wij met zeven Mzungu’s Oeganda onveilig gemaakt! Dat Tim en Marijn hier in dezelfde periode waren als Merette vond mevrouw trouwens heel normaal. Als Roos, Renate, papa en mama er zijn, waarom Tim en Martijn dan niet?
Jinja, Rhinos en Murchison Falls
Voor de periode dat Merette in Oeganda was hadden we een afwisselend programma. De eerste paar dagen zijn we in Jinja gebleven. We hebben de markt bezocht, zijn lekker wezen zwemmen, hebben alle restaurantjes in de buurt verkend en hebben natuurlijk mijn project bezocht en zijn bij het sportgala geweest (hier schrijf ik binnenkort meer over!). Veel nieuwe indrukken voor iedereen, maar Merette had het prima naar haar zin. Het was wat lastig voor haar dat ze geen Engels kan, maar het ‘How are you’ en ‘I’m fine’ heeft ze zich toch snel aangeleerd.
Na een paar dagen zijn we met de hele groep op Safari gegaan naar Murchison Falls; een wildpark in Oeganda. Bij deze safari is mijn Oegandese huisgenootje Sharon ook aangehaakt. Zij was net terug van een paar maanden Canada (heel toevallig op dezelfde vlucht van Amsterdam naar Entebbe als mijn ouders en Merette) en had in Canada voor het eerst in haar leven in een dierentuin een zebra gezien (dit geldt trouwens voor de meeste Oegandezen, het zijn vooral de blanken die je hier tegenkomt in de wildparken en de gemiddelde Oegandees heeft geen idee hoe zo’n park er uit ziet en welke dieren er rondlopen). Sharon vond het tijd worden om wat meer van haar eigen land te zien en is dus met ons mee gegaan naar Murchison Falls.
Voor Merette was de safari toch wel spannend. Zo hebben we bijvoorbeeld een rhino sanctuary bezocht. In de rhino sanctuary kan je op wandelsafari naar de neushoorns toe. Van tevoren proberen we Merette natuurlijk wel uit te leggen dat we gaan wandelen en dan een neushoorn gaan zien, maar ja… weet zij precies wat een neushoorn is? En wandelen door hoog gras en over boomstronken klimmen is toch even anders dan wandelen in Nederland (en dan ging het ook nog eens een beetje onweren aan het einde). Spannend was het dus zeker, maar achteraf vond ze het zelf ook wel erg stoer wat ze had gedaan.
Ook de rest van de safari vond ze super! We hebben een gamedrive gedaan en een boottocht gemaakt op de Nijl (na de boottocht zijn Tim, Martijn, Sharon, Roos en ik nog naar de top van de watervallen gewandeld). De gids sprak natuurlijk Engels, dus Merette kent nu de meeste dieren vooral bij hun Engelse naam. Bij elk nijlpaard dat we tegenkwamen riep ze inmiddels heel enthousiast: ‘Heeeeej, een hippo!’.
Weer naar huis
Na de safari hebben we nog een paar dagen in Jinja doorgebracht. Heel handig getimed heb ik toen een paar dagen in bed gelegen met Malaria (ja, voel me nu een echte Afrikaan), maar het laatste weekeind is Merette nog gezellig bij me komen logeren, zijn we gaan zwemmen (en nu met heel veel apen in het zwembad), shoppen en ijs eten in de stad. Inmiddels is Merette (samen met Roos) dus weer naar huis. Merette heeft het hier erg naar haar zin gehad; de foto’s spreken voor zich. Ik denk dat de dingen die ons opvallen aan Oeganda zoals de armoede en de grote cultuurverschillen grotendeels aan haar voorbij zijn gegaan. Zij heeft vooral een gezellige week gehad met haar familie en Tim en Martijn. Hoe de omgeving er dan verder uitziet maakt haar eigenlijk niet zoveel uit. Toch had ze wel weer zin om haar huis te gaan: lekker weer dvd’s kijken in haar eigen kamer met echte koffie (hier krijg je overal oploskoffie) én een warme douche.
Paul en Merette
Misschien heeft Oeganda als land niet zoveel indruk gemaakt, maar Merette heeft hier zeker indruk gemaakt. Op mijn project was iedereen ontzettend benieuwd naar Merette. Heel vaak is er de indruk dat er in het rijke westen geen mensen bestaan met een beperking, wanneer er geld is kan je immers alles oplossen? Dat hier dus ineens een Mzungu rondloopt met een zusje met een verstandelijke beperking vindt iedereen erg interessant. Ik heb echt tientallen vragen gehad over hoe haar leven is in Nederland, of ze werkt, waar ze woont en hoe het eigenlijk kan dat in rijke landen toch nog mensen met een beperking bestaan.
Maar de meeste indruk heeft Merette gemaakt op Paul. Paul en Merette waren (ondanks dat ze elkaar niet kunnen verstaan) meteen vanaf dag één dikke maatjes. Paul vindt het vooral heel bijzonder dat wij als familie de moeite hebben genomen om iemand met een beperking mee te nemen naar Oeganda.
Als afscheid heeft Merette een tekening voor Paul gemaakt. Deze tekening is ingelijst en hang nu in het kantoor van Paul; onder de afbeelding van de Oegandese president en tussen de ingelijste officiële documenten van BEHOD als organisatie. Elke bezoeker die langskomt, moet de tekening zien en Paul vertelt over Merette: over hoeveel plezier ze heeft gehad, hoe ze bij haar familie en vrienden betrokken wordt, dat ze thuis werk heeft, woont met andere mensen met een beperking, maar wel zelf huishoudelijke klusjes moet doen en dat haar familie haar zelfs helemaal heeft meegenomen naar Oeganda. Zo zou het in Oeganda ook moeten!
Enne…als Pauls grote droom – een eigen stuk land voor Behod, met nieuwe gebouwen en veel meer ruimte – ooit in vervulling gaat zal het eerste gebouw dat er komt het ‘Merette House’ gaan heten! Met een grote foto van Merette op de deur. Je zou toch voor minder in Nederland een stichting voor het project oprichten.
PS: Mijn moeder is ook begonnen met bloggen over Oeganda! Klik hier voor de site.
Naar fotoalbum
Schrijf comment
Kampala, Bwindi, Lake Bunyonyi en Lake Mburo
Het heeft een paar weken geduurd, maar hier dan toch weer een update van al onze belevenissen in Oeganda. Bij het schrijven van het vorige blogje waren Tim en Martijn net gearriveerd in Jinja. En zoals de stilte op de site al een beetje doet vermoeden hadden we een druk programma in elkaar getimmerd.
Kampala
Nadate heren een paar dagen waren bijgekomen in Jinja (en dat konden ze wel gebruiken na een superlange vlucht met een acht uur durende tussenstop in Dubai) zijn we op de dag van de WK-finale ’s ochtends vroeg volledig in het oranje richting Kampala gegaan. Overdag zijn we de drukte van Kampala ingegaan, hebben we het taxipark bezocht, het oude centrum bekeken en een flink aantal spotgoedkope allstars ingeslagen op de markt. Natuurlijk zijn we de hele dag door toegejuicht door de (soms zelfs in het oranje) Oegandezen, echt iedereen in Oeganda leek voor het Nederlands elftal te zijn.
’s Avonds hebben we met een paar honderd oranje Hollanders en Oegandezen de finale gekeken in Iguana. Zoals al op de site is gezet had het WK voor ons een rare afloop. Al voor het einde van de wedstrijd moesten wij allemaal Iguana verlaten vanwege de bomaanslagen iets verderop in Kampala. Het risico van allemaal Nederlanders die op een kluitje voetbal zaten te kijken was blijkbaar toch te groot. Via sms’jes (jammer hé!, echt balen… etc.) die we onderweg naar het Guesthouse kregen hebben we nog wel meegekregen dat Nederland dus geen wereldkampioen is geworden, maar bij ons heeft echt niemand het meer over de voetbal gehad. Het is een heel rare gewaarwording als er in een land dat altijd toch als heel veilig en vriendelijk heeft aangevoeld ineens zulke dingen gebeuren. Natuurlijk heeft Oeganda een geschiedenis en ligt het op een stukje aarde waar momenteel ook nog veel gebeurt, maar tot op dat moment heeft niemand van ons zich ook maar een moment onveilig of niet op zijn gemak gevoeld in Oeganda.
In het Guesthouse hebben we allemaal nog een paar uurtjes nagepraat en vooral het nieuws zitten volgen. Ons bed hebben we niet meer opgezocht, want om vijf uur ’s ochtends zijn we al opgehaald om door te gaan naar onze volgende bestemming: Bwindi Impenetrable Forest, om de berggorilla’s te bezoeken!
Onderweg hebben we trouwens nog een flink aantal sms’jes gehad van mensen die gehoord hadden van de bomaanslagen in Kampala. Superlief dat jullie aan ons gedacht hebben!
Bwindi
Bwindi is een enorm stuk Jungle in het zuidwesten van Oeganda, bijna 12 uur rijden vanaf Kampala over (vooral het laatste stuk) ontzettend slechte en stoffige wegen. Natuurlijk hebben we – zoals dat hoort in Afrika – flink wat autopech gehad onderweg (lekke band, verhitte motor, auto kon niet meer starten, noem het maar op). Bwindi is echt supermooi. We hadden echt het gevoel dat we door de droomvlucht van de Efteling reden: bergen, alles is ontzettend groen, prachtige uitzichten en heel veel vlinders.
Oeganda is – naast Rwanda en Kongo – één van de laatste plekken ter wereld waar de berggorilla’s nog zitten. Ongeveer de helft van de berggorilla’s die er nog zijn zitten in Bwindi. Per dag mag een beperkt aantal mensen in Bwindi op ‘gorillatracking’ om een uur lang bij een groep gorilla’s door te brengen.
Tim, Roos en ik hadden voor dinsdag 13 juli zogenaamde permits om een gorillagroep te bezoeken. We hadden al flink wat spookverhalen gehoord over acht uur zwoegen en klimmen door de jungle zonder fatsoenlijke wegen. ’s Ochtends vroeg stonden we dan ook helemaal klaar op goede bergschoenen, degelijke kleding en een stok als ondersteuning. Helemaal klaar voor onze tocht!!
Al voor ons vertrek ging er al een lampje bij ons branden dat ‘onze groep’ – de Rushegura groep -toch nog op zo’n hele grote afstand van onze lodge zat. Het advies werd gegeven om twee liter water per persoon mee te nemen. Wij hadden ongeveer anderhalve liter per persoon, dus zijn even gaan navragen of we tijd hadden wat water bij te halen. Toen we vertelde naar welke groep we gingen begon de gids wat te grinniken. ‘Oooooh, dat is wel genoeg’. Toen vervolgens een Amerikaan kwam vragen of één liter ook genoeg was kregen we weer als antwoord: ‘Ja hoor, meer dan genoeg. Maak je geen zorgen’. En inderdaad, na ongeveer 45 minuten een beetje klauteren (en maar 20 minuten op de terugweg, dus we hadden nog een omweg gemaakt ook) waren we bij de gorilla’s.
De gorilla’s waren echt geweldig. Eigenlijk is het niet op papier te zetten. De Rushegura groep bestaat uit 19 gorilla’s waaronder een flink aantal jongen. Toen we net bij de groep kwamen zat het grootste gedeelte van de apen nog in de bomen, maar uiteindelijk zijn alle gorilla’s naar beneden gekomen en hebben we dus midden tussen de hele groep gezeten. Vooral de kleintjes waren de hele tijd aan het spelen en aan het donderjagen. Van tevoren is ons verteld dat we op zeven meter afstand moesten blijven, maar uiteindelijk werd dit door de gidsen niet zo nauw genomen en zijn sommige gorilla’s binnen een meter van ons af geweest. Echt onbeschrijfelijk…
Na een uur zat het er helaas alweer op. Gorilla’s tolereren mensen in hun omgeving, maar in principe leggen ze hun dagelijkse bezigheden stil. Om ze niet te veel te storen mag er per dag dus maar één groep van maximaal acht mensen een uur lang een groep bezoeken. Geloof me, dat uurtje vliegt echt voorbij!
Lake Bunyonyi en Lake Mburo
Na Bwindi zijn we doorgegaan naar Lake Bunyonyi. Lake Bunyonyi is een ontzettend mooi, bijna sprookjesachtig meer in het westen van Oeganda. Bij Lake Bunyonyi hebben we eigenlijk weinig meer gedaan dan lekker wat rondhangen, een boottochtje over het meer gemaakt, zwemmen en een paar avonden lang lekker gegeten en geborreld.
Na een paar rustige dagen vonden we het toch weer tijd om wat actiefs te gaan doen en zijn we door gegaan naar Lake Mburo. Lake Mburo is een National Park en een van de weinig plekken in Oeganda waar zebra’s zijn én waar je wandelsafari’s kunt doen. Op de eerste dag in Mburo hebben we een boottocht gemaakt over het meer. Onderweg hebben we heel veel vogels, nijlpaarden, herten en zelfs buffels gezien. Vervolgens met de ondergaande zon lekker aan het meer gegeten en vervolgens in het donker teruggewandeld naar onze ‘tenten’ (het bordje langs de weg Warning, walking in the park without an armed guide is stricktly prohibited’ zagen we de volgende dag pas, oeps!).
De volgende ochtend zijn we voor zonsopgang opgestaan voor de wandelsafari. Een paar uur lang hebben we door het park gewandeld over de savanne tussen de zebra’s, herten, zwijnen, noem het maar op. ’s Middags verliep onze permit voor het park en moesten we weer verder. Terug naar Kampala. Uiteraard ging de taxi die we hadden geregeld van het park naar het dichts bijzijnde stadje kapot (zijn we inmiddels aan gewend), maar gelukkig konden we op de laadbak van een andere auto meerijden en hebben we toch nog snel een bus naar Kampala kunnen vinden!
Terug in Kampala
Na een lange busreis waren we weer terug in de bewoonde wereld. In Kampala werden we wel meteen weer even met onze neus op de feiten gedrukt: de bomaanslagen. In het westen (en zeker in Bwindi waar we echt ruim 5 uur van de dichtstbijzijnde stad afzaten) waren nauwelijks of geen kranten te krijgen en als het ons lukte een beetje fatsoenlijke krant te bemachtigen was die zeker twee dagen oud. Het nieuws dat we hadden meekregen kwam vanuit Nederland. Kampala stond nog echt op scherp. Voordat we een restaurantje in konden om te eten werden we eerst goed onder de loep genomen met een metaaldetector en zelfs de supermarkt konden we niet meer zomaar in. Ook de kranten stonden er nog helemaal bol van (en eigenlijk nog steeds). Alle slachtoffers stonden met naam en foto in de krant en natuurlijk werd er veel geschreven over Somalië.
Inmiddels is het allemaal wel wat rustiger. Nog steeds is er ontzettend veel beveiliging op straat en kom je eigenlijk nog nergens binnen zonder eerst door de beveiliging gecheckt te worden. Al Shabaab dreigt met nieuwe aanslagen als Oeganda zich niet terugtrekt. President Museveni heeft wel een oplossing: hij stuurt gewoon 2000 extra militairen.
Naar fotoalbum
Schrijf comment
