Maar… het is ook heerlijk om terug te zijn. Een grootse ontvangst op het vliegveld, de volgende dag een beetje uitgepakt en eigenlijk is het alsof ik nooit weg geweest ben. De komende maanden ga ik Bulungi verder ‘op poten’ zetten. We hebben een leuke start gemaakt en zorgen al voor groepje kinderen. Maar natuurlijk zijn er nog veel meer plannen en projecten in de maak. De huidige kindjes zijn onder gebracht bij Sharon’s organisatie ‘Arise and Shine Uganda’ (AASU). Datzelfde doen we met nog komende projecten of plannen. Geld dat bij Bulungi binnenkomt, gaat heel specifiek naar ’mijn’ projecten die zijn gericht op zorg voor en ondersteuning van kinderen met een beperking. Dat brengen we onder bij AASU (waarvan Sharon Nyanjura directeur is). Op deze manier kan alles doorgaan als ik niet in Oeganda ben; AASU zorgt voor de uitvoering.

View at Picasa Eten in het nieuwe huis20-Jan-2012 19:55, Canon Canon PowerShot G9, 2.8, 7.4mm, 0.05 sec, ISO 800

Bulungi is nu nog vrij klein (een bewuste keuze, ik wil zeker weten dat ik de Bulungikinderen voor lange tijd kan ondersteunen, en ben dus voorzichtig met uitbreiding) ben ik hier op dit moment niet fulltime mee bezig. Dat geeft ruimte om ook voor AASU een aantal zaken op te pakken. Want hoe beter AASU is ingericht, hoe beter het is voor Bulungi. Voorlopig stuur ik het Children’s Carehome aan in Jinja. Daar zit ook het hoofdkantoor van AASU en daar is dan ook mijn vaste werkplek. Ik hoef er niet elke dag te zijn, dus er blijft genoeg tijd over om ook in de village te werken. Ineens heb ik te maken met medewerkers die ik moet aansturen (en die keurig ‘permissie’ komen vragen of ze eerder weg mogen om een zieke moeder te bezoeken of omdat ze alleenstaande moeder zijn en de kinderen niet zo lang alleen kunnen laten) en moet ik bepalen of we kinderen wel of niet ‘opnemen’ in het huis. De (vele) vrijwilligers – die hier vaak een programma draaien van zes weken – zien mij als alwetende Ugandakenner en komen met al hun vragen bij mij. Leuk, maar ook wel even wennen!.

Ik ben ook wel meteen met mijn neus in de boter gevallen. Sinds begin januari stond er een huis leeg in Jinja waar Sharon haar oog op had laten vallen om het Children’s Carehome en het hoofdkantoor in te vestigen. Het oude huis werd echt te klein, dus we zijn meteen gaan kijken of dit huis een haalbare kaart was voor AASU en Bulungi. En… dat is gelukt! De afgelopen twee weken waren heel hectisch, maar inmiddels zijn we helemaal gesetteld in het nieuwe huis. De kinderen vinden het er super. De tuin is heel groot, met veel bomen, dus zijn ze zijn lekker de hele dag buiten.

View at Picasa Het nieuwe huis18-Jan-2012 14:59, Canon Canon PowerShot G9, 4.0, 7.4mm, 0.002 sec, ISO 80

De komende tijd vinden jullie op deze blog weer verhalen over al mijn belevenissen in Oeganda en natuurlijk over Bulungi. Er zijn veel plannen: We gaan een klas ‘registreren’ voor de school in Kamuli (een speciale klas voor kinderen met een beperking), gaan de communicity education opstarten en er zijn om ook in Jinja meer te gaan doen voor Bulungikinderen.

Kortom… wordt vervolgd!

Schrijf reactie

Meer foto’s

View at Picasa Bulungikindje Hussein23-Jan-2012 15:27, Canon Canon PowerShot G9, 4.0, 7.4mm, 0.017 sec, ISO 80

View at Picasa De Bulungikindjes Hussein, Stella, Fahad en Josephine25-Jan-2012 11:58, Canon Canon PowerShot G9, 4.0, 7.4mm, 0.002 sec, ISO 80

Stemmen, stemmen, stemmen… Een aantal weken geleden kon ik dit echt niet meer horen. Tijdens het hele World of Difference avontuur hebben we iedereen zo lopen stalken dat ik vast niet de enige was die een beetje stemmoe was.

Na deze actie hebben we ons met Bulungi op het internet maar even koest gehouden. Op de achtergrond zijn we natuurlijk gewoon doorgegaan met het maken van nieuwe plannen en ik ben zelf druk bezig met het voorbereiden van mijn nieuwe vertrek naar Oeganda begin januari. Wat wil ik allemaal precies gaan bereiken als ik weer in Oeganda ben? En welke middelen heb ik hierbij nodig?

Nu dan toch een nieuwe actie. In de Meedoenkrant van de gemeente Deventer stond een aantal weken geleden een oproepje om een vrijwilligersorganisatie of project aan te melden voor deze actie. We hebben Bulungi aangemeld en we horen bij de zeven ‘genomineerden’! Wanneer we de meeste stemmen verzamelen kunnen we € 250 winnen!! En mooi bedrag waarmee we in Oeganda ontzettend veel kunnen bereiken (kijk maar even naar de fotootjes bij dit verhaal).

Dus… bij deze toch nog een keer een oproep. Willen jullie allemaal meehelpen om zoveel mogelijk stemmen te verzamelen?

Stemmen kan via de volgende link:

http://vandoenen.deventer.nl/vandoenen/prijsvraag/stichting-bulungi-oeganda

Vink ‘Bulungi’ aan en stem.

Per computer kan er één keer gestemd worden. Het gaat dus niet meer zoals bij de vorige actie elke dag opnieuw kon worden gestemd (je kunt trouwens wel één keer via je computer thuis, één keer via de werkcomputer en één keer via je telefoon stemmen ).

Ook hoef je bij deze actie niet op één van de sociale media sites te zitten. Iedereen kan stemmen!

We hebben flinke concurrentie van vrijwilligersorganisaties met veel leden. Dit heeft Bulungi natuurlijk niet, dus we hebben alle hulp nodig. Vraag daarom je hele netwerk (vrienden, collega’s, familie) ook even te stemmen door dit bericht door te mailen, facebooken, hyven of twitteren.

Een kleine moeite, maar met een beetje mazzel kunnen we hiermee weer een groot verschil maken voor ‘onze’ Bulungikindjes!

Schrijf reactie

Zaterdag 1 oktober is er een gedegen projectplan ingediend bij de jury. Wat heeft Bulungi tot nu toe allemaal bereikt? Wat zijn de toekomstplannen? En welke resultaten kunnen er worden neergezet als ze heel 2012 in Oeganda voor Bulungi kan werken?

Woensdag 5 oktober vindt een sollicitatiegesprek plaats met twee mensen van de Vodafone Foundation. Het is een prima gesprek: het plan is goed gelezen en wordt positief beoordeeld.

Na het gesprek is het afwachten: er dingen vijf finalisten mee naar de Droombaan Internationaal: twee voor de Stichting Che Amigo in Argentinë (de oprichter, die een nieuwe richting in wil slaan en jonge mensen het leiderschap wil bijbrengen en dat laten doorgeven en een jonge vrouw die de PR en Communicatie wil professionaliseren), een jongedame die voor een kleinschalige Afrikaanse stichting wil werken in Kenia, een net afgestudeerde verpleegkundige die voor Cordaid een intensive care wil realiseren in een ziekenhuis in Malawi én natuurlijk ikzelf om mijn eigen stichting Bulungi uit te breiden en daarnaast om meer aandacht te geven aan de acceptatie van kinderen met een beperking in Oeganda.

Uitslag

Rond een uur of zes verzamelen alle finalisten (dus ook die voor de andere vier banen) in de MTV-studio voor de uitslag.

Als grootste kanshebbers in ‘mijn‘ categorie werden de twee mensen met een eigen stichting ingeschat: Che Amigo en Bulungi; juist omdat er al drie banen van grote organisaties zijn in de wedstrijd, leek er bij deze categorie ruimte voor echt eigen initiatieven.

Alle vijf de kandidaten werden geprezen voor hun ideeën en initiatieven. De jury gaf aan buitengewoon onder de indruk te zijn van Bulungi en met name van het feit dat er in korte tijd al zo veel bereikt is en de perspectieven die dat biedt voor de toekomst.

De jury koos uiteindelijk voor Amanda van Elteren en de baan bij Cordaid/Memisa.

Teleurstelling

Natuurlijk is dat een teleurstelling. Als je zover gekomen bent, hoop je dat je wint. Je weet dat je in principe gewoon 20% kans hebt en daar probeer je ook op te focussen. Maar de reacties op Bulungi en de stichting Che Amigo van Jasper, die ik toch ook echt als mijn grootste concurrent beschouwde, waren zó positief, dat je toch wel een heel klein beetje gaat denken dat een van deze twee de winnaar wordt. De keuze van de jury was dan ook echt een verrassing.

Het is een mooi project, een kinder-IC in een land waar kinderen ook – net als in Oeganda – nog heel veel te kort komen en ik gun het Amanda van harte. Maar als ik heel eerlijk ben, had ik gehoopt dat de jury hier de keuze voor een kleinschalige organisatie had gemaakt. ‘

Bulungi

Een ding staat vast: door een wedstrijd als deze word je gedwongen weer heel erg te focussen op wat je aan het doen bent: wat wil ik nu bereiken met Bulungi en hoe ga ik dat doen.

Er ligt een uitstekend projectplan waar ik de komende tijd veel aan zal hebben, de website is bijna helemaal klaar en up to date, we zijn actief op Facebook en Twitter, er zijn veel afspraken gemaakt met mensen en organisaties die me met kennis en ideeën willen ondersteunen en Bulungi heeft veel publiciteit gegenereerd. Dat is allemaal in heel korte tijd bereikt en dat is pure winst!

Toekomst

De komende maanden ben ik nog in Nederland, maar ik ga ook zeker begin volgend jaar een aantal maanden naar Oeganda om Bulungi verder uit te bouwen. In die maanden dat ik nog hier ben, wil ik heel graag bij organisaties langs om over Bulungi te vertellen. Verder moet het aantal donateurs omhoog, worden er acties bedacht om geld bij elkaar te krijgen voor specifieke deelprojecten en fondsen te geworden bij grotere organisaties.

Dank!

Het aller-leukste aan de afgelopen tijd was, dat ik zo enorm veel steun heb gehad. Soms uit heel onverwachte hoek. De reacties waren zo positief, dat is net een warm bad, daar heb ik heel erg van genoten. Daar wil ik dan ook iedereen heel hartelijk voor bedanken!

Schrijf Reactie

Het onderstaande filmpje is vandaag door de Vodafone Foundation op Youtube gezet. Een supermooi fimpje dat ik graag nog even met iedereen wil delen!

Ennuh… duimen jullie allemaal morgen kwart over 11?

Op woensdag 5 oktober strijden de 25 finalisten van het World of Difference programma tegen elkaar om hun droombaan te veroveren. Onderstaande video is niet alleen bedoeld voor de finalisten, maar ook voor deelnemers van voorgaande jaren en voor iedereen die bereid was (en is) om zich een jaar lang in te zetten voor een betere wereld. Met jullie passie maken jullie een wereld van verschil!

Schrijf reactie

De finaleplek was binnen! Vorige week vrijdag (23 september) zijn er door een jury voor elke baan (naast de twee kandidaten met de meeste stemmen die automatisch door waren naar de finale) nog drie finalisten uitgezocht op basis van hun project. Bij ‘mijn’ categorie – een zelf gekozen internationaal project zaten veel leuke projecten, dus we hebben natuurlijk op de voet gevolgd welke andere kandidaten en projecten we tegen komen op de finaledag.

Finaledag

Woensdag 5 oktober is het zover: de finaledag. Afgelopen maandag kwam er een mailtje binnen met meer uitleg over wat er allemaal gaat gebeuren. Om 11.15 wordt ik in Amsterdam bij Vodafone verwacht voor een sollicitatiegesprek van drie kwartier. ’s Avonds wordt er een uitzending opgenomen bij MTV waarin de winnaars bekend worden gemaakt. Ter voorbereiding van het sollicitatiegesprek moet ik een projectplan indienen waarin ik beschrijf hoe ik mij ‘World of Difference jaar’ zou willen invullen.

Buitengewoon onhandige timing: de hele week zit ik al ziek thuis met een fikse voorhoofdholte-ontsteking. Dankzij de antibiotica gaat het inmiddels wel beter, maar het schrijven van het plan heeft wel wat vertraging opgelopen (en door die ontsteking kon ik ook niet naar De Dijk… Bambi…) Gelukkig heb ik veel mensen om me heen die betrokken zijn bij Bulungi en die graag willen meehelpen en meedenken.

Dance4life

En… tijdens het tikken voor het plan komt er nog even een leuk nieuwtje uit Oeganda zodat we weer even goed weten waar we het voor doen. Een telefoontje van Sharon dat er een delegatie van Dance4life (een van de organisaties waar via World of Difference een droombaan te winnen is) bij het AASU Nursery and Carehome in Jinja – waar een aantal van ‘onze’ kindjes woont – op bezoek is geweest.

Een delegatie van 13 mensen was in Jinja op bezoek bij de afdeling in Jinja van de organisatie ‘Restless Development’ (een organisatie die in verschillende landen bemiddelt voor vrijwilligers en ze opleidt en waar we in Oeganda mee samen werken). Via Restless Development werkt een aantal vrijwilligers in het Nursery and Carehome. De groep van Dance4Life bezocht een aantal projecten in de omgeving van Jinja bezoeken om zo meer te weten te komen over de effecten van HIV/AIDS in Oeganda. Leuk dat ze ook bij het Nursery and Carehome zijn geweest.

Sharon was heel enthousiast over dit bezoek. De groep gaf aan onder de indruk te zijn van het project, ze heeft natuurlijk haar Nederlandse woordjes in de strijd gegooid en een aantal mensen is gezellig aan de klets geweest met onze ‘Bulungikindjes’! Dat vinden ze heel gezellig!

Ondertussen vordert het projectplan gestaag. Er moet nog een en ander geschrapt worden en dan kan ik opsturen. Vandaag is de deadline.

Enne… de jury telt toch vast de voorpagina met een paar mooie foto’s van mijn Bulungikinderen niet mee?

Het is nog geen twee weken geleden dat we een prachtige, zonnige zaterdagmiddag ‘opofferen’ om de aanmelding voor ‘Mijn Droombaan Internationaal’ bij World of Difference in orde maken.

Zondag 4 september mailen, Facebooken, Hyven, Linken en Twitteren we ons drie slagen in de rondte om zo veel mogelijk mensen uit het netwerk van Bulungi en mijn privé-netwerk te bereiken. Want het stemmen is dan al een week of twee aan de gang, dus ik heb wat in te halen!

En wat er dan gebeurt…

Ik weet dat ik een groot netwerk heb en Bulungi ook. Maar voordat er drie dagen voorbij zijn sta ik op de zesde plek voor mijn droombaan en het aantal stemmers groeit met de dag.

Natuurlijk: ik werk er hard voor, maar dat doe ik niet alleen. Van alle kanten komt hulp. Collega’s, oud-collega’s, vrienden, familie, studiegenoten, iedereen is enthousiast en gaat actief aan de slag om de boodschap rond te sturen. Van alle kanten krijg ik te horen: ‘Wát een gaaf idee! Wat zul je veel kunnen doen voor Bulungi als je een jaar naar Oeganda kan en je helemaal op de kinderen daar kunt richten!’  

Ik ben te horen op Deventer Radio, Deventer RTV twittert regelmatig naar alle volgers, de Deventer Post neemt het persbericht op en de Stentor belt voor een interview.

Natuurlijk neem ik ook contact op met Oeganda. Dat ze me daar nog heel goed kennen, blijkt wel uit het feit dat ik heel veel lieve berichtjes krijg via Facebook. De oproep ‘Londa!’ (Stem) blijkt een lastige, de site is voor mijn Oegandese vrienden niet heel makkelijk te begrijpen, hoe ik ook probeer het uit te leggen. Mijn radiovrienden in Jinja (een veelbeluisterd station) doen ook een oproepje. Veel stemmen zal het allemaal niet opgeleverd hebben, maar wel een warm gevoel: wat is het fijn dat ze me daar zo graag terug willen zien.

Het is een drukke tijd, want er moet ook nog gewoon gewerkt worden (tenslotte ben ik aan het werk om – ook als het met de Droombaan niks wordt – zeker voor een aantal maanden naar Oeganda te gaan), maar gelukkig kan ik van uit huis – buiten de reguliere werktijden – ook nog het een en ander doen voor mijn werkgever, zodat ik overdag af en toe wel even kan twitteren en oproepen om te stemmen.

In het weekend stoom ik door naar plaats drie, nog eentje en ik heb een gegarandeerde plek in de finale! Ook in het ‘algemeen klassement’ gaat het goed. Misschien niet echt belangrijk, wel heel leuk!

We maken een filmpje met een oproep; Merette speelt er ook een rol in. Ze wil heel graag dat iedereen stemt op haar zus, want die moet natuurlijk winnen. Ze realiseert zich nog even niet dat dat betekent dat ik langer weg blijf…

Tijdens DeventerUit mag ik flyeren in de Deventer Schouwburg (jaren lang mijn werkgever tijdens mijn studie). Samen met vrienden spreek ik mensen aan. Het is superleuk, want heel veel mensen blijken inmiddels van de actie gehoord te hebben en ik krijg heel veel complimentjes over mijn lef, betrokkenheid en doorzettingsvermogen. Genieten!

Ik benader mijn oude middelbare school. Dat was ik al van plan, want ik wil er gastlessen geven over Bulungi (en kijken wat de mogelijkheden zijn voor acties), maar de scholen zijn hier pas op 5 september begonnen en zitten nog in de opstartfase. Niet zo’n handige tijd dus. Gastles zit er dan ook nog niet in, maar ze willen de actie wel even vermelden.

Op mijn oude basisschool ben ik direct welkom. Leuk om met de kinderen van de bovenbouw over Oeganda en Bulungi te praten. Ik ga beslist nog eens terug!                    

Go Ahead Eagles (de buren, we werken in hetzelfde pand) is fan van mij en maakt dat via een tweet en een berichtje op de site wereldkundig.

Deventer wethouder Jos Pierey, die in een eerder gesprek al heeft aangegeven Bulungi graag te willen helpen, twittert ook. En dan heb ik het nog niet over alle vrienden en kennissen die meetwitteren of op andere manieren de link doorsturen.

Laatste actie gisteren is met flyers langs Saxion met Marthe, mijn partner in crime die dag. Ik begin bij de AMA en kom er veel bekende mensen tegen. Ook daar positieve reacties op mijn project. Jammer dat de Universiteit van Utrecht in Utrecht ligt….Maar als gezegd: er moet ook nog gewoon gewerkt worden.

Het resultaat is super: vrijdag heb ik ruim 4100 stemmen. Behaald in amper 13 dagen. Gekregen van mensen die echt naar mijn project en naar mij gekeken hebben en heel bewust op me gestemd hebben. Dankzij hen sta ik 5 oktober in de finale! 

Maar… hoe blij ik ook ben met alle support, alle lieve berichtjes en gesprekken: nu gaat het pas beginnen. Want er zitten straks 5 kanjers van kandidaten in de finale voor mijn Droombaan!

Dan komt het er op aan en moet ik laten zien dat Bulungi het verdient dat ik er een jaar lang – betaald – voor mag werken.

- Dat ik voor Fahad, voor Federes, voor Yosephina, voor Stella en voor heel veel andere kinderen met een beperking het verschil kan maken!

- Dat ik kinderen met een beperking een beter leven kan bieden; kleinschalig, met hulp en medewerking van de Oegandezen. Een beter leven dat bestaat uit aandacht, liefde, medische zorg en goede voeding. Uit een vorm van speciaal onderwijs, zodat we uit de kinderen halen wat er in zit, terwijl ze wel in hun waarde worden gelaten.

- Dat ik de mensen in hun omgeving kan leren dat een kind met een beperking niet eng is, geen straf van god of behekst.

- Dat ik het aantal mensen dat werkt voor Bulungi uitbreid. Dan snijdt het mes aan twee kanten: want de mensen die voor Bulungi werken krijgen een  fatsoenlijk salaris en zijn daarmee in staat goed voor zichzelf en hun kinderen te zorgen. Dan wordt Bulungi een olievlek, die zich steeds verder verspreid.

Want campagne voeren en stemmen verzamelen is leuk: maar het verschil maak ik voor de kinderen van Bulungi!! 

Meer foto’s 

Schrijf Reactie

Klik hier voor het fimpje

Wie in de afgelopen week ook maar heel even zijn (of haar) je computer heeft aan gehad kan het volgens mij niet zijn ontgaan: ik maak kans op mijn Droombaan in Oeganda. Deze Droombaan kan ik winnen bij ‘World of Difference 2011’ een actie van de Vodafone Netherlands Foundation. Om kans te maken op een finaleplek moet ik stemmen verzamelen via de Sociale Media (Hyves, Twitter, LinkedIn en Facebook).

Er zijn vijf banen en voor een van deze Droombanen mag je een jaar – betaald – werken op een internationaal project naar eigen keuze! Zou het niet supergaaf zijn als ik een jaar lang terug zou kunnen naar Jinja om mijn Bulungi daar verder te borgen en uit te breiden?

Bulungi is nu nog klein In de 15 maanden dat ik in Oeganda heb gewoond en gewerkt heb ik ontzettend veel geleerd. Want… werken in Afrika is écht anders (ik weet het, een cliché, maar ergens blijken clichés toch vaak waar…). Met vallen en op staan heb ik beetje bij beetje geleerd wat er nu precies werkt in de Oegandese maatschappij en wat niet. . Eerst bij BEHOD, het project waar ik – volgens plan – een maand of acht heb gewerkt.

Een leerzame ervaring, maar niet een project waar ik me blijvend aan wilde verbinden.

Maar dát ik structureel in Oeganda iets wil blijven toen, was me al wel duidelijk. Want de situatie van kinderen met een beperking is zó schrijnend en blijft zo achter bij de rest van de ontwikkelingen in Oeganda, daar wil ik beslist iets aan doen.

Dat is Bulungi geworden; een eigen stichting om kinderen met een beperking te ondersteunen. Tijdens mijn verblijf in Oeganda heb ik een aantal jonge mensen leren kennen waar ik veel vertrouwen in heb en waarmee ik uitstekend kan samenwerken. Bevlogen en competent, en met de vaste wil en overtuiging dat zij in Oeganda de komende jaren het verschil gaan maken!

Ik wil absoluut niet beweren dat ik nu een Oegandaspecialist ben. Geloof me, de Oegandezen weten me nog steeds te verbazen en cultuurverschillen zullen er altijd blijven. Maar ik kan met een gerust hart beweren dat ik veel begrijp van de mensen in dat prachtige Afrikaanse land.

Een goede basis voor Bulungi, waarop ik verder kan bouwen. Bulungi zorgt voor een aantal kinderen met een (verstandelijke) beperking. Zij wonen in een Nursery and Care House in Jinja, tussen een aantal kinderen zonder beperking. Dat is goed voor beide partijen!

De kinderen krijgen goede medische zorg, gezonde maaltijden, een schoon huis en vooral: veel liefde en aandacht. Door betaalde krachten én door de vrijwilligers die er aan het werk zijn.

Daarnaast doet Bulungi aan ‘Community Outreach’, voorlichting geven in de villages over hygiëne, HIV/AIDS, geboortebeperking, opvoeding enz.

We werken samen met een – nieuwe – school in Kamuli. Daar is ruimte en aandacht voor kinderen met een beperking. Hier in Nederland wil ik – in samenwerking met een ZML-school – gaan kijken hoe ik de kennis over onderwijs aan ‘special needs’ kinderen kan vergroten.

Federes, ons eerste Bulungimeisje, volgt er al onderwijs. Ze is er heel gelukkig mee en is heel trots op haar (oranje!) schooluniform.

We promoten Bulungi met de slogan: kleinschalig en met lokale partners.

Kleinschalig, want de Bulungikinderen moeten de zorg krijgen die ze verdienen. De kinderen zijn vaak erg verwaarloosd als ze bij Bulungi komen. Het duurt even voordat je het vertrouwen van de kinderen wint dat ze echt een betere toekomst tegemoet gaan, zeker na alles wat ze hebben meegemaakt (verwaarlozing, ondervoeding, etc.). Als wij voor een kindje gaan zorgen, wil ik dus ook 100% zeker weten dat we de zorg aan kunnen en niet na verloop van tijd moeten afhaken omdat we niet voldoende donateurs hebben. Dat betekent dat we heel goed kijken wat haalbaar is, voor we ons in nieuwe dingen storten.

Met lokale partners, want ik geloof in de kracht van de Oegandezen, vooral die van de jonge generatie. Een groot deel van Oeganda is nog erg primitief, maar in de steden is generatie van jonge, goed opgeleide mensen in aankomst, die zich echt willen inzetten voor hun land. Met deze mensen wil ik samenwerken en hun kracht versterken.

Zonder mijn ‘blanke, westerse’ principes op te leggen, maar door wel te proberen een goede mix vinden te vinden met het beste uit beide culturen. Een simpel voorbeeld: als iedereen gewend is met zijn handen te eten, wie ben ik dan om te zeggen dat het met vork en mes moet? Maar wél met schóne handen!

De basis van Bulungi staat, ook nu in terug ben in Nederland draait alles prima en wordt er goed voor ‘onze’ kinderen gezorgd. Aan het einde van dit jaar (als ik weer een beetje gespaard heb) ga ik sowieso voor een aantal maanden terug naar Oeganda.

Maar met de Droombaan van World of Difference kan ik veel langer blijven! En nog meer bereiken. Want… mogelijkheden zijn er nog genoeg voor Bulungi! Er valt nog zoveel te winnen in Oeganda en er zijn nog zoveel kinderen die hulp nodig hebben.

Ik heb mijn passie gevonden met Bulungi. Dat het juist een project is geworden voor kinderen met een beperking is natuurlijk niet helemaal toevallig. Merette (mijn zusje) heeft het Syndroom van Down. Merette heeft een fijn leven hier in het rijke Nederland. Geniet van leuke feestjes, etentjes, dagjes uit, maar ook heel simpel avonden lang lekker filmpjes kijken met haar zussen en een breezer erbij voor mevrouw. Als Merette aan de andere kant van deze wereld was geboren had haar leven er heel anders uitgezien. Dát wil ik met behulp van deze Droombaan veranderen voor de kinderen van Bulungi!

Renate

Enne… heb je Hyves, Facebook, LinkedIn en/of Facebook?

Tot en met vrijdag 16 september kan je nog op mij stemmen: veel stemmen geven mij een grotere kans op een plek in de finale. Dus… stem op Renate (via de rode balk naast mijn foto!) Stemmen kan via de volgende link: http://www.worldofdifference.nl/wod-kandidaten/?u=213

Klik hier voor meer foto’s

Schrijf reactie

Beste allemaal,

De meesten van jullie zijn op de hoogte van Bulungi, de stichting waarmee we kinderen met een beperking in Oeganda een steuntje in de rug geven. Kleinschalig en met lokale partners.

Ik ben nu tijdelijk terug in Nederland om geld te verdienen voor een nieuw verblijf in Oeganda en om Bulungi onder de aandacht te brengen in Nederland. Eind van het jaar ga ik terug naar Oeganda om daar samen met mijn Oegandese partner de stichting verder uit te bouwen en verder te borgen.

Als ik naar Nederland terug komt is de basis zo stevig dat we – gefinancierd vanuit Nederland – voor een (groter) aantal kinderen met een beperking daadwerkelijk het verschil kunnen maken!

Nu heeft World Of Difference 2011 een fantastische wedstrijd. Door stemmen te verzamelen via de Sociale Media (Hyves, Twitter, LinkedIn en Facebook) kan ik mijn Droombaan winnen: een jaar lang werken aan mijn eigen project met een salaris, onkostenvergoeding en telefoon!!

Ik sta ingeschreven en er kan op haar gestemd worden via deze link:

http://www.worldofdifference.nl/wod-kandidaten/?u=213

Klik op ‘Stem op Renate’ (de rode knop) en geef aan via welke Sociale Media je wilt stemmen. Als je op verschillende sociale mediasites zit, kan je ook meerdere keren per dag stemmen (moet je wel even opnieuw op de link klikken).

Stemmen kan elke dag opnieuw!! Je kunt dus nog minimaal 13 stemmen uitbrengen want de sluitingsdatum is 16 september!!

Mijn vraag – namens de Bulungikinderen – is dan ook: Stem! Liefst elke dag (meerdere keren)!

En… geef dit alsjeblieft door aan eigen vrienden, kennissen en familie. We hebben nog 13 dagen om heel veel stemmen te verzamelen om in de finale te komen.

Ik zou het geweldig vinden als jullie je netwerk inzetten door dit eventueel ook door willen sturen per e-mail naar vrienden, collega’s en kennissen, delen op de sociale, noem maar op!

Via mijn Sociale Media zal ik dagelijks van me laten horen (lees spammen), om stemmen te werven!!

Ik hoop dat jullie allemaal meehelpen!

Renate

Bijna 15 maanden ben ik nu in Oeganda. De manier van leven in Oeganda verschilt totaal van die van ons; de waarden en normen van de mensen zijn, er heerst grote en het land is buitengewoon corrupt. Het land heeft een gewelddadig verleden, dat bij de oudere generatie nog vers in het geheugen ligt. Een president die al 25 jaar aan de macht is, is niet democratisch gekozen en het is een publiek geheim dat de laatste verkiezingen ook niet bepaald eerlijk zijn verlopen(hoewel de huidige president zo goed als zeker ook zonder gesjoemel wel gewonnen zou hebben).

Na de verkiezingen is het een tijdje rustig, maar de laatste paar weken gebeurt er weer van alles in Oeganda. Veel in het nieuws is nu de anti-homewet, een nieuwe wet die bepaalt dat voor sommige homoseksuele handelingen mensen in de gevangenis komen of zelfs de doodstraf kunnen krijgen. Daarnaast zijn de voedsel- en olieprijzen in een paar maanden tijd bijna verdubbeld. Oeganda is een arm land en veel mensen komen hierdoor in de problemen. Veel Oegandezen geven Museveni hier de schuld van, omdat hij te veel geld zou hebben uitgegeven aan de verkiezingscampagne waardoor Oeganda momenteel blut is.

Uit solidariteit voor de mensen die geen eten of benzine meer kunnen kopen hebben de oppositiepartijen de zogenaamde ‘Walk2Work’ demonstraties bedacht. Ze roepen d Oegandezen op om als protest elke maandag en donderdag naar hun werk te ‘walken’. Een vreedzaam idee en iets wat vanuit ons gevoel voor het recht op demonstratie moet kunnen. Museveni denkt daar ander over. Hij noemt het ‘uitlokken van geweld’ en laat elke demonstratie ogenblikkelijk de kop indrukken et traangas, veel arrestaties (oppositieleiders worden met grote regelmaat opgepakt en in de gevangenis gezet), dondertoespraken op radio en tv en het af en toe platleggen van de sociale media en het telefoonnetwerk.

De Oegandezen (vooral de jongeren) worden steeds bozer op de president. Ze vinden (terecht) dat hij zich gedraagt als een dictator. Twee weken geleden is de grootste oppositieleider Kizza Besigye met heel veel geweld (voor de zoveelste keer) gearresteerd. Besigye is hierna naar Nairobi gevlogen voor medische hulp. Dat is de druppel. De volgende dag zijn er in Kampala en in een aantal andere steden in Oeganda flinke rellen uitgebroken en de mensen laten zich niet meer terugschrikken door traangas.

De afgelopen twee weken is het weer vrij rustig. Het leger is prominent aanwezig straat en zo hier en daar zijn er kleine opstootjes. Vandaag is het weer spannend. Kizza Besigye zou eigenlijk gisteren terugvliegen van Nairobi naar Oeganda. Hij heeft aangegeven door te gaan waar hij gestopt is en roept dus op tor protest. Museveni verklaart op tv dat hij hard optreedt tegen mensen die gaan ‘walken’ en dat dat net zo’n grote misdaad is als bijvoorbeeld verkrachting en ontucht. Op woensdag zijn er wat kleine rellen geweest die snel de kop zijn ingedrukt.

Besigye is gisteren in Nairobi tot twee keer toe de toegang tot het vliegtuig geweigerd.  Vanochtend is hij dan toch geland in Entebbe. Heel handig op dezelfde dag van Museveni’s vijfde ‘swearing in ceremony’. Museveni is vanmorgen officieel beëdigd en Besigye is momenteel onderweg van Entebbe naar Kampala waar hij ook een soort beëdigingceremonie voor zichzelf organiseert. Steeds meer mensen haken aan en op de weg naar Kampala ontstaan fikse rellen. Het leger grijpt hard in.

In de westerse media wordt al bericht dat Oeganda op weg is naar een heuse revolutie en dat de ‘Arabische lente’ langzaam verder Afrika in trekt. Of het zover gaat komen vraag ik me af. Oeganda is nog veel armer dan de landen in Noord-Afrika en het Midden- Oosten. Het grootste gedeelte van de bevolking leeft in de villages, verbouwt eigen eten en weet niet van het bestaan van sociale media; die toch een belangrijke rol spelen bij de Arabische lente.

Het is spannend: hoe zal het de komende periode gaan? Bij de laatste protesten zijn 10 doden gevallen, honderden gewonden en zijn naar schatting meer dan 600 mensen opgepakt. Het gaat er gewelddadig aan toe. Toch begrijp ik heel goed dat de Oegandezen – terecht – boos zijn op hun regering en dat ze tegen Museveni in opstand komen.

Ik hoop dat dit mooie land een niet al te gewelddadige tijd tegemoet gaat…

Schrijf Reactie

We hebben de fotowedstrijd gewonnen! Iedereen bedankt voor het stemmen. De opbrengst van 100 Euro gaat naar Bulungi, dus daar gaan we zeker wat leuks van doen hier!

Klik hier voor het krantenartikel

En zoals al uit het artikel blijkt, ik heb mijn ticket geboekt! Op 25 mei ben ik weer op Nederlandse bodem!

Plaats reactie