Schrijf reactie

Een nieuw kindje laten we ze meteen onderzoeken in het ziekenhuis. Daar wordt ons verteld dat hij hij microcefalie heeft;  een aandoening van het centrale zenuwstelsel die wordt gekenmerkt door een te kleine omvang van de schedel. Verder is hij er op dat moment niet al te slecht aan toe. Een beetje uitgedroogd, maar niet erg ondervoed, zoals we ook wel eens meemaken. Het een sterk ventje, hij is er snel weer bovenop. Hij eet en drinkt goed en maakt een tevreden indruk.

View at Picasa 23-Jan-2012 15:27, Canon Canon PowerShot G9, 4.0, 7.4mm, 0.017 sec, ISO 80

Maar als ik in januari – na een verblijf van zeven maanden in Nederland – terug ben in Jinja, is Hoessein helemaal niet gegroeid. Het is nog steeds een echte baby. Dan krijgt hij aanvallen. Als zijn spieren trillen en spannen zich. Het is een naar gezicht. Op advies van de arts ga ik – een week geleden – met hem naar de hoofdstad Kampala voor een ‘brainscan’.

Normaal moet je lang wachten op de uitslag, maar bij Hussein is al snel duidelijk dat zich veel vocht ophoopt in zijn kleine hoofdje. Dat veroorzaakt de aanvallen. Hij heeft geen pijn, omdat zijn schedel nog flexibel is, maar dat kan snel veranderen. Zelfs onder ideale omstandigheden, zal hij niet ouder worden dan een jaar of vijf.

Een bittere boodschap. Ideale omstandigheden? Die zijn er niet. We hebben niet meer te bieden dan liefde, aandacht, goede voeding en pijnmedicatie als dat nodig is. De tijd die hij heeft zo aangenaam mogelijk maken; daar gaan we voor!

View at Picasa 25-Jan-2012 11:52, Canon Canon PowerShot G9, 4.0, 7.4mm, 0.001 sec, ISO 80

View at Picasa 22-Mar-2012 05:37, Canon Canon EOS 5D Mark II, 4.0, 50.0mm, 0.005 sec, ISO 400

Meer foto’s

Schrijf reactie

De Rwandezen worden aangespoord om lezingen, seminars en conferenties bij te wonen over de genocide.  Er zijn speciale diensten bij alle memorials in het land en overal vinden ‘herbegravingen’ plaats van mensen die in massagraven of op andere plekken zijn gevonden. In het hele land hangen de vlaggen halfstok en overal zie je billboards, signs en andere uitingen in het paars (de kleur van de genocide) met elk jaar een andere slagzin. Bij deze 18^e herdenking is de slogan ‘Learning from our History to build a bright future’. Leuke dingen doen is verboden. Scholen, sportclubs, nachtclubs en andere entertainmentgelegenheden zijn ook allemaal een week lang gesloten. Deze week wordt in Rwanda (en dat is zeldzaam in Afrika) zelfs geen muziek gedraaid. Radiostations draaien wel muziek, maar alleen muziek die over de genocide gaat.

View at Picasa Alle vlaggen in de stad half stok

In de nacht van vrijdag 6 op zaterdag 7 april gaat inderdaad om klokslag 12 uur de muziek uit in de kroeg waar we zitten. Zaterdag zijn er veel officiële gelegenheden in Kigali. President Paul Kagame steekt een vlam aan bij het Memorial Center (Flame to Remember) die 100 dagen blijft branden, er is een grote herdenkingsdienst in het Nationale Stadion van Kigali (waar de president ook bij aanwezig is) en er is een ‘Walk to Remember’ in de straten van Kigali, die er speciaal erop gericht is om ook jongeren bij de herdenkingen te betrekken.

Wij besluiten ’s ochtends Kigali uit te gaan en naar het westen van het land te rijden, richting de grens met Congo. Daar ligt Lake Kivu Want het is goed om met eigen ogen te hebben gezien wat er is gebeurd, maar het voelt ongepast om als toerist overal met onze neus vooraan te staan. We rijden ’s ochtends een muisstil Kigali uit. Geen taxi’s, geen boda’s, alles is gesloten en er is niemand op straat.

Dachten we als buitenstander een beetje te kunnen ‘ontsnappen’ aan de gespannen sfeer, niets is minder waar. Ook buiten de stadoveral signs over de genocide en overal stilte… Als we al mensen zien in de dorpjes zitten ze onder bomen in groepen bij elkaar om hun eigen memorial diensten te houden. Waar we ook rijden overal zien we (verwijzingen naar) memorial plekken. Zelfs de Lonely Planet biedt verhalen over de genocide of informatie over de ligging van de memorials. De hele situatie laat zien dat 18 jaar geleden het hele land heeft gezucht onder de 100 dagen durende genocide, op een aantal plaatsen nog erger in de hoofdstad.

View at Picasa Doodstil dropje

’s Middags komen er langzaamaan wat meer mensen op straat, maar iedereen blijft stil, hangt in kleine groepjes bij elkaar en we zien bedrukte gezichten. Het geeft allemaal wel te denken. Wie zijn de mensen die nu rouwen langs de weg? En waar rouwen ze precies om? Ongeveer 85% van de Tutsibevolking is uitgemoord en de Tutsi’s vormden voor de genocide al een minderheid. Dat betekent dat het de meeste mensen die we zien Hutu’s moeten zijn. Wat was hun rol 18 jaar geleden? Rwanda heeft enkele regels opgesteld die mensen voorschrijven wat ze moeten doen tijdens de Memorial week. De eerste regel is:  ‘To remember what happened during the Genocide’, maar ook: ‘To reflect on the crime of Genocide, and other related crimes against humanity, and to resolve to “Never Again” allow Genocide to occur’. Mensen moeten in deze week dus ook reflecteren op wat ze gedaan hebben.

We overnachten in het plaatsje Kibuye aan Lake Kivu. Ondanks de bedrukte sfeer tijdens de toch naar het meer zien we wel hoe prachtig Rwanda is. We rijden een groot stuk door de bergen en Lake Kivu is echt heel erg mooi. De volgende ochtend rijden we ongeveer 90 kilometer naar het Noorden richting het plaatsje Gisenyi om daarna terug te gaan naar Kigali. Een prachtige tocht. Omdat we van de grote wegen afwijken zien we nu veel meer van de dorpjes van Rwanda, rijden weer door de bergen, hele stukken langs het meer en door een vulkaanlandschap. Het is Pasen, en ook dat merken we.  Zelf in een week als deze viert Rwanda als christelijk land gewoon Pasen. Mensen zijn op weg naar de kerk, de kleding is weer wat kleurrijker en – ondanks dat het nog steeds stil is op de straten – is de stemming niet meer zo bedrukt als op de zaterdag. Het gewone openbare leven lijkt weer een beetje terug te zijn.

View at Picasa Paasontbijtje bij Lake Kivu

Rwanda wordt beschreven als een succesverhaal. Ik denk dat – als je gewoon rondrijdt in een normale week – dat echt zo lijkt. Kigali is een moderne stad, het land is prachtig, en de mensen vriendelijk. Toch hebben we dit weekeind ook een heel andere kant van Rwanda gezien. Is Kigali bijvoorbeeld niet vooral zo snel en met mooie wegen en grote gebouwen uit de grond gestampt vanwege het ‘schuldgeld’ vanuit het westen? Kan het eigenlijk wel, dat – na alles wat er is gebeurd – deze twee bevolkingsgroepen ‘gewoon’ naast elkaar leven? Wat zegt het dat de overheid iedereen ‘verplicht’ om deel te nemen aan memorials? Mensen moeten zichzelf Rwandees noemen in plaats van Hutu of Tutsi, er is een nieuw volkslied, een nieuwe vlag en een nieuwe grondwet. Daarin wordt niet meer gesproken van etnische verschillen, maar is dat wel genoeg?

Genoeg stof tot nadenken in elk geval…

View at Picasa Lake Kivu

View at Picasa Rwanda

View at Picasa Vulkanen

Meer foto’s

Schrijf reactie

View at Picasa Roadtrip!

De genocide in Rwanda ligt bij de westerse wereld extra gevoelig omdat de internationale vredesmacht – de UNAMIR – niet heeft ingegrepen vanwege het krappe mandaat van de troepen. Dit is de Verenigde Naties en de leden van de Veiligheidsraad op veel kritiek komen te staan. In juli 1994 werd de genocide gestopt door een tegenoffensief van de Tutsi rebellenbeweging Front Patriotique Rwandais (FPR) onder leiding van de huidige president van Rwanda Paul Kagame.

Uiteindelijk is bijna 20% van de Rwandese bevolking vermoord (waaronder bijna 85% van de Tutsi-bevolking). Niet echt een feestelijk doel dus, maar wel iets waar ik zelf ook graag heen wil. Ik kan me nog vrij goed herinneren dat Rwanda veel in het nieuws was en dat daar verschrikkelijke dingen gebeurden. En vooral dat eigenlijk niemand begreep waarom.

We gaan (met het oog op extra vrije dagen) tijdens het paasweekeinde; zes en zeven april vallen daarin. Zes april is de dag dat het precies 18 jaar geleden is dat het vliegtuig met de Rwandese en Burundese president wordt neergeschoten, waarbij beide presidenten om het leven kwamen. Deze gebeurtenis wordt gezien als de aanleiding voor de 100 dagende durende genocide die de dag erna begint. Zeven april is Memorial Day en de officiële start van de Genocide Memorial Week. Een beladen weekend dus om te gaan. We hebben nog even rondgevraagd of het wel verstandig en gepast is om te gaan, maar dat schijnt geen probleem te zijn.

Donderdag ochtend vroeg vertrekken we uit Kampala. Nog even wat shoppen (Nederlands brood kopen, dat kan hier tegenwoordig!) en we zijn officieel op pad. De visa moeten op het laatste moment nog worden geregeld (goed voorbereid dus), maar dat komt allemaal in orde.

View at Picasa Gezellig uit eten!

Kigali

Van tevoren hebben we veel over Rwanda – en Kigali in het bijzonder – gehoord. Goede wegen, geen halve winkeltjes, maar hele, geen koeien op de weg, boda’s (brommertjes die als openbaar vervoer worden gebruikt) waar maar één passagier op mag die verplicht een helm krijgt, verkeersregels waar mensen zich daadwerkelijk aan houden, papieren zakjes bij de supermarkt om het milieu te sparen en afval dat daadwerkelijk in de afvalbakken gaat omdat je anders een boete krijgt. Kortom, een tikje anders dan we gewend zijn in Oeganda.

’s Avonds rond een uur of negen rijden we uiteindelijk Kigali binnen en het blijkt allemaal te kloppen. We rijden een mooie en modern uitziende, goed georganiseerde stad in. We brengen snel onze spullen naar een Guesthouse en gaan een hapje eten in een bar/restaurant in het centrum van Kigali. Contact maken met de lokale bevolking in Oeganda is altijd heel gemakkelijk en dat blijkt in Rwanda niet anders. Al snel zitten we met een aantal Rwandezen te kletsen

Natuurlijk komt de vraag: ‘What are you doing in Kigali?’ Nu is Pasen in Oeganda een groot feest. Oeganda is een christelijk land en de Oegandezen laten vast geen weekeind schieten waarin ze een goede reden hebben om veel te eten en overal in het land grote shows en festivals te organiseren. De twee weken voor Pasen hoor je dus ook niets anders dan: ‘How are you celebrating Eastern?’ Met inmiddels al als automatisch antwoord: ‘I will be celebrating Eastern in Rwanda!’Het antwoord aan de Rwandese jongen is dan ook meteen: ‘We are celebrating Eastern in Kigali!’

Het valt even stil. ‘You know; we are not only celebrating Eastern this weekend, Saturday starts our Week of Silence.’ Ai, die zit. Natuurlijk weten we heel goed welk weekend het is en dat 18 jaar nog maar kort geleden is. Toch helpt het ons even goed herinneren hoe vers het nog is in dit land en hoe gevoelig het nog ligt. Dat alle mensen die in de kroeg gezellig een drankje drinken het daadwerkelijk hebben meegemaakt, mensen hebben verloren, of misschien wel aan de andere kant hebben gestaan.

View at Picasa Kigali

Memorial Center

Vrijdag 6 april (om het officiële Memorial voor te zijn) bezoeken we het Kigali Memorial Centre waar een grote tentoonstelling is over de genocide. Het centrum is acht jaar geleden geopend en bevindt zich op een plek waar meer dan 250.000 genocideslachtoffers zijn begraven. Onderweg naar het Centre zien we Kigali voor het eerst in bij daglicht. Nu zien we ineens dat overal in de stad banners, posters en billboards hangen met slogans over de genocide die de Memorial Week aankondigen. Bij het Memorial Centre heerst veel bedrijvigheid. Er worden tenten opgezet, de Rwandese televisiestations zijn vertegenwoordigd en op de massagraven worden bloemen neergelegd.

De tentoonstelling is heel heftig. Er zijn verhalen, foto’s en filmpjes met getuigenissen van mensen die de genocide hebben meegemaakt. Een oorlog is (zeker voor iemand uit Nederland van mijn generatie) al bijna niet te vatten, maar de beelden die we hier te zien en verhalen die we horen kregen zijn gruwelijk. Van foto’s van straten vol met dode, nauwelijks herkenbare lichamen, kerken waar mensen bescherming zochten en met 10.000 en tegelijk zijn vermoord (één van deze kerken bezoeken we de volgende dag ) tot verhalen van kinderen die zijn doodgeslagen tegen een muur of levend verbrand voor de ogen van hun ouders. Eén van de uitspraken uit de tentoonstelling is: But the genocidaires did not kill a million people. They killed one, then another, then another… day after day, hour after hour, minute by minute. Every minute of the day, someone, somewhere, was being murdered, screaming for mercy.

Het is eigenlijk niet voor te stellen dat mensen dit elkaar aan kunnen doen.

View at Picasa Kigali Memorial Centre

View at Picasa Bloemen bij de massagraven

View at Picasa Billboards in de stad

Meer foto’s

Schrijf reactie

Als ik in januari 2011 start met Bulungi, een stichting die – samen met lokale partners – kinderen met een beperking in Oeganda gaat ondersteunen, besluit ik dat Fahad ons eerste echte Bulungikindje wordt. Dat mannetje in die donkere kamer verdient een beter bestaan. Ik ga naar hem op zoek, maar omdat zijn vader de zorg niet meer aankon, is hij naar familie in the village (het platteland) gebracht. Na een paar dagen zoeken vind ik hem; en tot mijn grote schrik tref ik een heel ziek, buitengewoon vermagerd ventje aan dat onder de wonden zit. Zijn familie heeft ongetwijfeld haar best gedaan, maar blijkt niet in staat om voor hem te zorgen. Op een handgeschreven velletje krijg ik toestemming om hem mee te nemen naar Jinja.

We brengen drie dagen met hem door in het ziekenhuis. Hij heeft geen HIV of aids, een lichte malaria en zijn conditie is buitengewoon slecht; al zijn spieren zijn verkrampt. Dat, en de nare wonden die hij heeft, maken dat het moeilijk is om hem aan te raken, alles doet hem pijn.

View at Picasa Fahad een jaar geleden met zijn oma in de village04-Feb-2011 12:09, Canon Canon DIGITAL IXUS 70, 2.8, 5.8mm, 0.002 sec, ISO 320

View at Picasa Een jaar geleden in het ziekenhuis06-Feb-2011 19:15, Canon Canon DIGITAL IXUS 70, 2.8, 5.8mm, 0.017 sec, ISO 250

Na een paar dagen neem ik hem mee naar huis, daar zijn we vast beter af dan in het overvolle en niet al te schone ziekenhuis.

De antibiotica, goede voeding en verzorging, maar vooral alle aandacht doen hem zichtbaar goed.

We zijn een jaar verder en mijn eerste Bulungikindje woont in het ‘Nursery and Care Home’. Hij heeft zijn mooie zwarte huid terug, een stralende lach en geniet van de andere kindjes om hem heen: van een ziek hoopje mens is hij veranderd in een vrolijk, blij mannetje. Ik hoef maar even naar Fahad te kijken om weer precies te weten waarom ik in Oeganda ben!

View at Picasa Fahad in februari 201225-Jan-2012 11:55, Canon Canon PowerShot G9, 4.0, 18.89mm, 0.003 sec, ISO 80

View at Picasa Fahad in maart 2012, fysiotherapie oefeningen

Meer foto’s

Schrijf reactie

‘The UN has declared that Internet Acces is a Human Right so MTN is giving you that acces for free!’ Deze uitspraak staat overal in Oeganda op grote reclamebillboards van MTN (grote mobiele provider in Oeganda) langs de weg. Gratis Internet op je mobieltje als human right.

Een gek gezicht die billboards. Heeft Oeganda geen andere prioriteiten die een tikje belangrijker zijn dan een beetje Internetten op je mobieltje? Het grootste deel van de Oegandese bevolking woont in hutjes zonder elektriciteit en stromend water, kinderen sterven aan malaria of door slechte voeding, kinderen met een beperking leven hier in verschrikkelijke omstandigheden, HIV/Aids is nog steeds een groot probleem, en nu gaan we ineens adverteren over het recht van Internettoegang?

View at Picasa 04-Feb-2012 09:37, Canon Canon IXUS 130, 5.0, 15.624mm, 0.003 sec, ISO 80

Toch werkt het. Mobiele providers zijn booming is landen als Afrika. Hier gaat een dergelijke vooruitgang niet stapje voor stapje zoals dat bij ons is gedaan. Mensen die in een hutje wonen hebben bijna niets, maar wel een mobieltje. Het liefst ook meer dan één: (van één netwerk naar hetzelfde netwerk bellen is goedkoper, dus voor goedkope telefoontjes kan je maar beter zorgen dat je op zoveel mogelijk grote netwerken zit), voorzien van de grootste lokale hit als ringtone en natuurlijk een leuke lokale hit als callertune (muziekje dat degene die jouw belt hoort in plaats van een kiestoon).

Hetzelfde gebeurt nu met Internet. De meeste mensen kunnen niets met Word of Excel en hebben nooit gehoord van Windows of bijvoorbeeld Outlook. Maar ze hebben allemaal een G-mail adres én een beetje moderne Oegandees heeft is op Facebook te vinden.

Natuurlijk heeft MTN het idee van het Billboard niet helemaal zelf bedacht. In juni 2011 hebben de Verenigde Naties het Internet inderdaad als een fundamenteel mensenrecht bestempeld. In een rapport over de vrijheid van meningsuiting zegt de VN dat het in strijd is met de internationale wetten om toegang tot Internet te ontzeggen omwille van auteursrechtelijke schendingen of politieke onrust. Staten moeten garanderen dat inwoners online kunnen komen en zo de vrije doorstroom van informatie te bevorderen. Aanleiding hiervan is onder andere dat de machthebbers in Egypte en Syrië de toegang tot Internet voor hun burgers hebben afgesloten.

Absoluut een goed initiatief, zeker na wat er allemaal in het Midden Oosten is gebeurd afgelopen jaar en nog steeds gebeurt. Ook voor Oeganda. De regering is hier behoorlijk corrupt. In de verkiezingstijd in 2011 en de maanden erna (toen er regelmatig rellen waren) gebeurde het regelmatig dat Internet (en dan vooral op de mobiele telefoons) het ineens niet meer deed en sms’jes niet doorkwamen. Je weet natuurlijk nooit 100% zeker of dat opzet was of niet, maar verdacht is het zeker.

View at Picasa Billboard in Luganda21-Feb-2012 11:46, Canon Canon IXUS 130, 5.9, 20.0mm, 0.003 sec, ISO 80

De Oegandezen zelf vinden het billboard helemaal niet raar. De hele westerse wereld heeft Internet. Internet is kennis en zij hebben ook recht op kennis. Helemaal waar natuurlijk, maar doordat de ontwikkelingen Internet hier zo snel gaan leert men niet – zoals in Nederland -met deze kennis om te gaan. Wij leren hoe we moeten omgaan met alle informatie, dat niet alles wat op Internet staat waar is, waar je betrouwbare wetenschappelijke artikelen kunt vinden etc. In Oeganda wordt Internet voornamelijk gebruikt om te Facebooken en om bijvoorbeeld je symptomen te googlen als je ziek bent (hoef je niet in de rij bij het ziekenhuis) en ga je gewoon een flinke hoeveelheid medicijnen v aanschaffen (alles is hier te koop lopen bij de pharmacies, je hoeft geen recept te hebben).

De mensen die ik heb gesproken vinden Internet dus absoluut een human right! Maar of dit helemaal is vanwege de redenen zoals bedoeld door de VN?

Ik ben er overigens wel blij mee! Ik kan tegenwoordig lekker gratis (ook al is het op een beetje primitieve versie ) Facebooken op mijn mobieltje hier!

Schrijf reactie

View at Picasa Facebooken op het project23-Feb-2012 15:11, Canon Canon IXUS 130, 3.5, 9.049mm, 0.006 sec, ISO 160

View at Picasa Facebooken op het project23-Feb-2012 15:16, Canon Canon IXUS 130, 2.8, 5.0mm, 0.002 sec, ISO 160

Maar… het is ook heerlijk om terug te zijn. Een grootse ontvangst op het vliegveld, de volgende dag een beetje uitgepakt en eigenlijk is het alsof ik nooit weg geweest ben. De komende maanden ga ik Bulungi verder ‘op poten’ zetten. We hebben een leuke start gemaakt en zorgen al voor groepje kinderen. Maar natuurlijk zijn er nog veel meer plannen en projecten in de maak. De huidige kindjes zijn onder gebracht bij Sharon’s organisatie ‘Arise and Shine Uganda’ (AASU). Datzelfde doen we met nog komende projecten of plannen. Geld dat bij Bulungi binnenkomt, gaat heel specifiek naar ’mijn’ projecten die zijn gericht op zorg voor en ondersteuning van kinderen met een beperking. Dat brengen we onder bij AASU (waarvan Sharon Nyanjura directeur is). Op deze manier kan alles doorgaan als ik niet in Oeganda ben; AASU zorgt voor de uitvoering.

View at Picasa Eten in het nieuwe huis20-Jan-2012 19:55, Canon Canon PowerShot G9, 2.8, 7.4mm, 0.05 sec, ISO 800

Bulungi is nu nog vrij klein (een bewuste keuze, ik wil zeker weten dat ik de Bulungikinderen voor lange tijd kan ondersteunen, en ben dus voorzichtig met uitbreiding) ben ik hier op dit moment niet fulltime mee bezig. Dat geeft ruimte om ook voor AASU een aantal zaken op te pakken. Want hoe beter AASU is ingericht, hoe beter het is voor Bulungi. Voorlopig stuur ik het Children’s Carehome aan in Jinja. Daar zit ook het hoofdkantoor van AASU en daar is dan ook mijn vaste werkplek. Ik hoef er niet elke dag te zijn, dus er blijft genoeg tijd over om ook in de village te werken. Ineens heb ik te maken met medewerkers die ik moet aansturen (en die keurig ‘permissie’ komen vragen of ze eerder weg mogen om een zieke moeder te bezoeken of omdat ze alleenstaande moeder zijn en de kinderen niet zo lang alleen kunnen laten) en moet ik bepalen of we kinderen wel of niet ‘opnemen’ in het huis. De (vele) vrijwilligers – die hier vaak een programma draaien van zes weken – zien mij als alwetende Ugandakenner en komen met al hun vragen bij mij. Leuk, maar ook wel even wennen!.

Ik ben ook wel meteen met mijn neus in de boter gevallen. Sinds begin januari stond er een huis leeg in Jinja waar Sharon haar oog op had laten vallen om het Children’s Carehome en het hoofdkantoor in te vestigen. Het oude huis werd echt te klein, dus we zijn meteen gaan kijken of dit huis een haalbare kaart was voor AASU en Bulungi. En… dat is gelukt! De afgelopen twee weken waren heel hectisch, maar inmiddels zijn we helemaal gesetteld in het nieuwe huis. De kinderen vinden het er super. De tuin is heel groot, met veel bomen, dus zijn ze zijn lekker de hele dag buiten.

View at Picasa Het nieuwe huis18-Jan-2012 14:59, Canon Canon PowerShot G9, 4.0, 7.4mm, 0.002 sec, ISO 80

De komende tijd vinden jullie op deze blog weer verhalen over al mijn belevenissen in Oeganda en natuurlijk over Bulungi. Er zijn veel plannen: We gaan een klas ‘registreren’ voor de school in Kamuli (een speciale klas voor kinderen met een beperking), gaan de communicity education opstarten en er zijn om ook in Jinja meer te gaan doen voor Bulungikinderen.

Kortom… wordt vervolgd!

Schrijf reactie

Meer foto’s

View at Picasa Bulungikindje Hussein23-Jan-2012 15:27, Canon Canon PowerShot G9, 4.0, 7.4mm, 0.017 sec, ISO 80

View at Picasa De Bulungikindjes Hussein, Stella, Fahad en Josephine25-Jan-2012 11:58, Canon Canon PowerShot G9, 4.0, 7.4mm, 0.002 sec, ISO 80

Stemmen, stemmen, stemmen… Een aantal weken geleden kon ik dit echt niet meer horen. Tijdens het hele World of Difference avontuur hebben we iedereen zo lopen stalken dat ik vast niet de enige was die een beetje stemmoe was.

Na deze actie hebben we ons met Bulungi op het internet maar even koest gehouden. Op de achtergrond zijn we natuurlijk gewoon doorgegaan met het maken van nieuwe plannen en ik ben zelf druk bezig met het voorbereiden van mijn nieuwe vertrek naar Oeganda begin januari. Wat wil ik allemaal precies gaan bereiken als ik weer in Oeganda ben? En welke middelen heb ik hierbij nodig?

Nu dan toch een nieuwe actie. In de Meedoenkrant van de gemeente Deventer stond een aantal weken geleden een oproepje om een vrijwilligersorganisatie of project aan te melden voor deze actie. We hebben Bulungi aangemeld en we horen bij de zeven ‘genomineerden’! Wanneer we de meeste stemmen verzamelen kunnen we € 250 winnen!! En mooi bedrag waarmee we in Oeganda ontzettend veel kunnen bereiken (kijk maar even naar de fotootjes bij dit verhaal).

Dus… bij deze toch nog een keer een oproep. Willen jullie allemaal meehelpen om zoveel mogelijk stemmen te verzamelen?

Stemmen kan via de volgende link:

http://vandoenen.deventer.nl/vandoenen/prijsvraag/stichting-bulungi-oeganda

Vink ‘Bulungi’ aan en stem.

Per computer kan er één keer gestemd worden. Het gaat dus niet meer zoals bij de vorige actie elke dag opnieuw kon worden gestemd (je kunt trouwens wel één keer via je computer thuis, één keer via de werkcomputer en één keer via je telefoon stemmen ).

Ook hoef je bij deze actie niet op één van de sociale media sites te zitten. Iedereen kan stemmen!

We hebben flinke concurrentie van vrijwilligersorganisaties met veel leden. Dit heeft Bulungi natuurlijk niet, dus we hebben alle hulp nodig. Vraag daarom je hele netwerk (vrienden, collega’s, familie) ook even te stemmen door dit bericht door te mailen, facebooken, hyven of twitteren.

Een kleine moeite, maar met een beetje mazzel kunnen we hiermee weer een groot verschil maken voor ‘onze’ Bulungikindjes!

Schrijf reactie

Zaterdag 1 oktober is er een gedegen projectplan ingediend bij de jury. Wat heeft Bulungi tot nu toe allemaal bereikt? Wat zijn de toekomstplannen? En welke resultaten kunnen er worden neergezet als ze heel 2012 in Oeganda voor Bulungi kan werken?

Woensdag 5 oktober vindt een sollicitatiegesprek plaats met twee mensen van de Vodafone Foundation. Het is een prima gesprek: het plan is goed gelezen en wordt positief beoordeeld.

Na het gesprek is het afwachten: er dingen vijf finalisten mee naar de Droombaan Internationaal: twee voor de Stichting Che Amigo in Argentinë (de oprichter, die een nieuwe richting in wil slaan en jonge mensen het leiderschap wil bijbrengen en dat laten doorgeven en een jonge vrouw die de PR en Communicatie wil professionaliseren), een jongedame die voor een kleinschalige Afrikaanse stichting wil werken in Kenia, een net afgestudeerde verpleegkundige die voor Cordaid een intensive care wil realiseren in een ziekenhuis in Malawi én natuurlijk ikzelf om mijn eigen stichting Bulungi uit te breiden en daarnaast om meer aandacht te geven aan de acceptatie van kinderen met een beperking in Oeganda.

Uitslag

Rond een uur of zes verzamelen alle finalisten (dus ook die voor de andere vier banen) in de MTV-studio voor de uitslag.

Als grootste kanshebbers in ‘mijn‘ categorie werden de twee mensen met een eigen stichting ingeschat: Che Amigo en Bulungi; juist omdat er al drie banen van grote organisaties zijn in de wedstrijd, leek er bij deze categorie ruimte voor echt eigen initiatieven.

Alle vijf de kandidaten werden geprezen voor hun ideeën en initiatieven. De jury gaf aan buitengewoon onder de indruk te zijn van Bulungi en met name van het feit dat er in korte tijd al zo veel bereikt is en de perspectieven die dat biedt voor de toekomst.

De jury koos uiteindelijk voor Amanda van Elteren en de baan bij Cordaid/Memisa.

Teleurstelling

Natuurlijk is dat een teleurstelling. Als je zover gekomen bent, hoop je dat je wint. Je weet dat je in principe gewoon 20% kans hebt en daar probeer je ook op te focussen. Maar de reacties op Bulungi en de stichting Che Amigo van Jasper, die ik toch ook echt als mijn grootste concurrent beschouwde, waren zó positief, dat je toch wel een heel klein beetje gaat denken dat een van deze twee de winnaar wordt. De keuze van de jury was dan ook echt een verrassing.

Het is een mooi project, een kinder-IC in een land waar kinderen ook – net als in Oeganda – nog heel veel te kort komen en ik gun het Amanda van harte. Maar als ik heel eerlijk ben, had ik gehoopt dat de jury hier de keuze voor een kleinschalige organisatie had gemaakt. ‘

Bulungi

Een ding staat vast: door een wedstrijd als deze word je gedwongen weer heel erg te focussen op wat je aan het doen bent: wat wil ik nu bereiken met Bulungi en hoe ga ik dat doen.

Er ligt een uitstekend projectplan waar ik de komende tijd veel aan zal hebben, de website is bijna helemaal klaar en up to date, we zijn actief op Facebook en Twitter, er zijn veel afspraken gemaakt met mensen en organisaties die me met kennis en ideeën willen ondersteunen en Bulungi heeft veel publiciteit gegenereerd. Dat is allemaal in heel korte tijd bereikt en dat is pure winst!

Toekomst

De komende maanden ben ik nog in Nederland, maar ik ga ook zeker begin volgend jaar een aantal maanden naar Oeganda om Bulungi verder uit te bouwen. In die maanden dat ik nog hier ben, wil ik heel graag bij organisaties langs om over Bulungi te vertellen. Verder moet het aantal donateurs omhoog, worden er acties bedacht om geld bij elkaar te krijgen voor specifieke deelprojecten en fondsen te geworden bij grotere organisaties.

Dank!

Het aller-leukste aan de afgelopen tijd was, dat ik zo enorm veel steun heb gehad. Soms uit heel onverwachte hoek. De reacties waren zo positief, dat is net een warm bad, daar heb ik heel erg van genoten. Daar wil ik dan ook iedereen heel hartelijk voor bedanken!

Schrijf Reactie

Het onderstaande filmpje is vandaag door de Vodafone Foundation op Youtube gezet. Een supermooi fimpje dat ik graag nog even met iedereen wil delen!

Ennuh… duimen jullie allemaal morgen kwart over 11?

Op woensdag 5 oktober strijden de 25 finalisten van het World of Difference programma tegen elkaar om hun droombaan te veroveren. Onderstaande video is niet alleen bedoeld voor de finalisten, maar ook voor deelnemers van voorgaande jaren en voor iedereen die bereid was (en is) om zich een jaar lang in te zetten voor een betere wereld. Met jullie passie maken jullie een wereld van verschil!

Schrijf reactie